ලා දම් අහසට පායන උදවිය ..

Sunday, September 9, 2012

එකමග යමු අපි .......


              මේ පාලු සීත රාත්‍රියේ ...           සිත් කොනින් රිදුම් දී..
සරිසරනෙයි   ඔබ  මා සිත අභියස
පුබුදා හැඟුමන් ස්නේහයේ....
   මහා මේඝයක් සේ නුඹ පාවේ නම්
               පවන් පොදක් සේ මා.....................
විකසිත වන මුදු කැකුළක් වේ නම්
    දිනිඳුන් රැස් වේ මා......................
 දිරි දෙමි සදහට මා වී එමයුරු
එකමග යමු අපි අත්වැල් පටලා
            නිම් නැති මේ භව සසර පුරා............!

Wednesday, September 5, 2012

ඔබේ හිත හිස් අහසක් -මගේ හිත කවි දහසක්..

2012.08 .31 ......හරියටම පෝය දවස.වෙලාව හවස 5 යි.රෙහානි නා  කියාගෙන     සුදු  වතින්  සැරසුණා..    දෝනි පොඩ්ඩිත්   (පොඩ්ඩි කිවුවට මේ පාර ඕලෙවල් ..හරි පොඩි නේද..) ලෑස්ති කරගෙන ,මල් තෙල් හඳුන්කුරු අරගෙන  ඔන්න පන්සලට ගියා..මල් පුජකරල ඉවරවෙලා   වැලි   මළුවේ  ඇවිදගෙන  ආපු  රෙහානිගේ    ඇස්  වලට  දුටු  දේ  අදහගන්න  බැරුව ගියා.. දෙවියනේ  මේ ශ්‍යාමි  නේද?                                                                                                                     ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~          ඩෝන් පටෝල් ...............ඩෝන් පටෝල්........                                                                                                                                                                                           තැනින් තැන රතිඥ්ඥ පුපුරන හඬ විටින් විට ඇහෙනවා                                                                                                                                              
කැලණිවැලි  එක්සත්  මහා බක්මහ උළෙල..තව සුළු  මොහොතකින්.. පැරණි දුම්රිය පොළ අසලදී.. ආරම්භ    කිරීමට  සියලු කටයුතු  සුදානම්.. ඔබත් එන්න  විනෝද වෙන්න.. මේ බක්මහේ  අසිරිය  බලන්න..                                                                                                               නිවාස ඉදිරිපිට කෑගසන  යකඩ කට දිහා ශ්‍යාමි  ජනේලයෙන් එබිලා බැලුවේ  නිකමට  වගේ.. යකඩ කට අරගෙන  යන  පුංචි  ට්‍රක්  රථය   පිටු  පස     කොලු   කුරුට්ටන්   නැගල   යන්නේ  පුදුම  ආසාවකින්  නේද   කියල   ශ්‍යාමිට හිතුනා.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               අම්මා..අපි යමුකෝ..ගම හරහා දුවවන එක තමයි මුලින්ම තියෙන්නේ.. තරඟ  පටන්ගන්න කලින් සුදානම් වෙලා ඉන්න එක හොඳයිනේ.." ශ්‍යාමි කිවුවේ තරඟ වලට  අදින  කොට ටයිට්  කලිස මයි ටී ෂර්ට්  එකයි  බෑගයකට   දාගන්න  ගමන්. .කැලණිවැලි දුම්රිය පොළ  ලඟට   ශ්‍යාමිලගේ    ගෙදර  ඉඳන්   මහා  ලොකු  දුරක්  තිබුනේ  නැහැ. අය්යල  දෙන්නයි   අම්මයි  එක්ක ත්‍රී  රෝද රථයට නැගිලා  ඉක්මනින්  දුම්රියපොළ   ලඟට ආව.                                                                                                                                                  
ඔන්න නංගි වෙනද වගේම මේ අව්රුද්දෙත් කප් එක ගහන්න ඕනි නංගි තමයි..     "එහෙම කිවුවේ ශ්යාමිගේ පොඩි අය්යා.  
 ශ්‍යාමි  අහිංසක  විදිහට හිනා උනා විතරයි  .
                                                              
අපිත් නංගිත් එක්කම වීල්  එකේ එනවනේ..අපේ සප් එක ඉහලින්ම දෙනවා.."නේද චුටි මල්ලි...?ඒ ශ්‍යාමිගේ ලොකු අය්යා.
                                                                                                             
ශ්‍යාමිගේ අම්මා දෙනෙත් දල්වාගෙන බලාගෙන උන්න. ශ්‍යාමිගේ  අම්මා දන්නවා වෙනද  වගේම  අදත්  ශ්‍යාමි   දිනනවා කියල. ඔව් .. ඒ අවස්ථාවේදී ඈතින්  යකඩ කට කියනවා..  "අපේ සුපුරුදු  බලාපොරොත්තුව.. ශ්‍යාමි අදත්   ඉදිරියෙන්ම  තමන්ගේ  අනන්‍යතාවය  රැකගනිමින්..."  
ශ්‍යාමිගේ  අම්මගේ ඇස්වල කඳුළු..වෙනදාමෙන්   


සතුටක්  ඇයට දැනුණා..ඇයට තම දියණිය පිලිබඳ තිබුනේ  නිහතමානී ආඩම්බරයක්.. 

                                                                                                              ශ්‍යාමි දින්නා..ඔව් වෙනද වගේම..!ශ්‍යාමිට තිබුනේ ලොකු සතුටක්..        ශ්‍යාමිගේ දිනුම ළඟ පව්ලේ කට්ටිය  හැරුනහම සතුටුවෙන්න තව කෙනෙක් හිටියා..ඒ තමයි දිනුක. දිනුක ශ්‍යාමි ආදරය කරන කෙනා. දිනුකට   ශ්‍යාමි මුණගැහෙන්නේ  ශ්‍යාමිගේ ගමේදී මයි.ඒ ශ්‍යාමි  උපකාරක   පන්ති යන  අවස්ථාවකදී.දිනුක වැඩට ගියේ ශ්‍යාමිගේ ගේ ඉස්සරහින්  නිසා දෙන්න  උදේ හවස  හැමදාම  දකිනවා.කතා කරනවා ..ශ්‍යාමි ඒ  දිනවල උ.පෙ.  විභාගයට පන්ති  යනවා. පළමු  වතාවේ   ලොකු රිසාට්  එකක්  නැති උන නිසා මේක ශ්‍යාමිගේ  දෙවන  උත්සාහය උනා.. 
                                                                                                                   **********************************************                       මුළු ලෝකෙටම  එලිය දීගෙන  හිරු ඇහැරෙන වෙලාවේ,ශ්‍යාමි උන්නේ නිදාගෙන."හැමදාම උදේට  මල් කඩලා පහන  තියන ළමයා තවමත් නිදි.." ශ්‍යාමිගේ   අම්ම එහෙම  හිතමින්ම  ශ්‍යාමිගේ කාමරේට එබුණා. "පුතේ ඔයා  තවම නිදිද?දැන් එළිවෙලා  ළමයෝ නැගිටින්න.."ශ්‍යාමිගේ අම්ම   කිවුවේ   ජනෙල්   ඇරලා  තිරය  එහාට  කරන  ගමන්. ම්හ්..එත්  නැහැ  කිසිම  හැල හොල්මනක්..                                                           
                                                                                                             පුතේ  ඇයි.? ශ්‍යාමිගේ  අම්ම  නිකමට   වගේ ශ්‍යාමිගේ  නළලට  අත  තියලා    බලන  ගමන්  ඇහුවා.. " දෙය්යනේ..  ගිනි  කබල  වගේ  රත්වෙලා .."  ශ්‍යාමිගේ  අම්මට  හීල්ලුනා.            
                                                                                                            
ලොකු පුතේ..ලොකු පුතේ.."ශ්‍යාමිගේ අම්ම කතාකලේ  කලබලයෙන්  .. ශ්‍යාමිව ඉක්මනට ත්‍රී විල් එකට දාගෙන රත්නපුර මහා රෝහලට අරන් ගියා. එහිදී වෛද්‍යවරු කිවුවේ ශ්‍යාමිට තියෙන්නේ සාමාන්‍ය උණක් හැදිලා කියල..සති ගානක් ගියා, නමුත් ශ්‍යාමි එන්න එන්නම දුර්වල උණා.හරියට  කෑමක් බීමක් නැහැ. උණ තත්ත්වය  නිතර වෙනස් වෙන සුළුයි.ශ්‍යාමි සමහර වෙලාවට උණ විකාරයෙන් කියවන්න ගත්තා.සමහර වෙලාවල්  වලදී ශ්‍යාමිගේ  තත්ත්වය  හොඳටම  දරුණු උණා. කෑම බීම  නැතිව දුර්වල  උන ශ්‍යාමිගේ   ශරීරය   සේලයින්වල   පිහිටෙන්  ජීවත්  වෙන්න ගත්තා.. ශ්‍යාමි දැන් කාවවත් අඳුරන්නෙත් නැහැ. අඩුම තරමේ එයාව බිහි  කරපු අම්මව වත්  අදුනගන්න එයාට  හැකියාවක් නැහැ. ශරීරය  විතරක් නෙවෙයි.. එයාගේ ස්නායු දුර්වල වෙලා,එයාගේ මානසිකත්වය  දුර්වල වෙලා.ශ්‍යාමිගේ  උදව්වට දැන්  අනිවාර්යෙන්ම තව කෙනෙක් ඉන්න ඕනෑමයි.                                                                        
                                                                                                                
"ඩොක්ටර් ..ප්ලීස් අපිට කියන්න අපේ දුවට තියන අමාරුව  මොකක්ද කියල..,අපට ඕනෑම  දෙයක් දරාගන්න පුළුවනි ඩොක්ටර්..මගේ මහත්තය අන්තිම  හුස්ම හෙලන  වෙලාවේ මන් තනියම මේ වගේ හොස්පිටල් එකක හැමදේම දරාගත්ත.ප්ලීස් ඩොක්ටර් මට කියන්න.."ශ්‍යාමිගේ  අම්ම හඬා වැටුනේ මේ ගැන යමක් හරියටම වෛද්‍යවරු ප්‍රකාශ නොකරන නිසා. නමුත් වෛද්‍යවරු කිසවක් හරියාකාරව  පැවසුවේ නැහැ.පළමු වත් සාමාන්‍ය උණක් ගැන ප්‍රකාශ කලත්  පසුව ශ්‍යාමිගේ ඇඟට  විසබීජයක් ඇතුල් වී ඇති බව පැවසුවා.පෙර මෙන්  උණ නැති  නමුත්  ශ්‍යාමි තවමත් අවසිහියෙන්..     ශ්‍යාමි මාස ගණනක් රෝහල්ගතව සිටියා.දිනුක ශ්‍යාමිව බලන්න ගියේ දෙවතාවක් හෝ තුන් වතාවක්.ශ්‍යාමිගේ දුර්වල වී ඇට  පෑදුන  සිරුර  දුටු   දිනුකට  තවත්  ඇයගේ රුව දැකීම  ප්‍රිය මනාප  නොවන්නට  ඇති.                                                                                                                                                                                                                    
                                                                                                                   ශ්‍යාමි එක  අවස්ථාවක    යමකට බය වුවා සේ  සේලයින් බට ඇදගෙන  ඇදෙන් බැස  දුවන්නට   තැත් කල බව කලකට ඉහතදී දැනගන්න ලැබුණා. ඒ දිනවල ගමේ උදවිය ශ්‍යාමිගේ පියාගේ ආත්මය ශ්‍යාමිට වැහිලා"   යැයි කටකතාවක් ද  පතුරවා තිබුණා.කෙසේ නමුත් දැන් ශ්‍යාමිට ටිකක් සුවයි.ශ්‍යාමි දැන් හැමෝවම අඳුනනවා.නමුත් ශ්‍යාමිට තවම තනිව ඇවිදින්නට බැහැ. ශ්‍යාමි අවුරුද්දකටත් වඩා වැඩි කාලයක් රෝහල් ගතව ඉඳල දැන් ගෙදර එක්කගෙන ඇවිත්..තවමත් ශ්‍යාමිට කගේ හරි උදවු ඕන.පාසලේ ක්‍රීඩාවලින් ඉදිරියෙන්ම ඉඳල..ගමේ අවරුදු උත්සවවල  පවා කැපී පෙනෙන කෙනෙක් ව ඉඳලා , එතරම් නීරෝගීව හිටපු ශ්‍යාමි  මෙහෙම ඉන්නවා දැක්කහම ඇත්තමයි  ගමේ  කාටවත්ම  අදහගන්න  බැරි උනා. ශ්‍යාමිගේ  අත් පා තවමත්  කෝටු  වගේ , දුර්වලයි. දිනුක ශ්‍යාමිව බලන්න ඒවි කියල ශ්‍යාමි බලන් ඉන්න ඇති.. එත්.. නැවත  කිසි දිනක  දිනුක ශ්‍යාමිව  බලන්න ගියේ නැහැ..                
                                                                                                                  එදා පුර පසළොස්වක පෝය.ශ්‍යාමිව නාවල සුදු වතින් සරසලා පන්සලට එක්කරගෙන යන්න ශ්‍යාමිගේ අම්ම ලෑස්ති උනා.පන්සලට ගියේ   ත්‍රී විල් එකකින්.. ලොකු  පුතේ නංගිව අල්ලන්න උඩ මලුවට  එක්ක යන්න.." ශ්‍යාමිගේ  අම්ම එක පැත්තකින් ශ්‍යාමිට වාරු දෙන ගමන් කිවුව.. ශ්‍යාමි අමාරුවෙන්  අඩිය තියලා  ඇවිදින හැටි දැක්කහම කාට උනත් ඇතිවෙන්නේ  බොහොම  දුක්බර  හැගීමක්  ..!                                      
                                                                                                               විහාර ගේ ඉස්සරහ වැලි මළුවේ ඉදන් මහා කරුණාවෙන් වැඩ ඉන්න බුදු සාදුගේ නෙත් වල කාන්තිය දිහා බලාගෙන ඉන්න ශ්‍යාමිගේ මුහුණට අහිංසක සිනහ රැල්ලක් නැගුනා....
                                                                                                                                                                    
   
ප.ලි.   පෝය දවසේ  ශ්‍යාමිව දැකල තමයි මට  මෙහෙම පොස්ටුවක් දාන්න හිතුනේ..ශ්‍යාමිට හැදුන ලෙඩේ මොකක්ද  කියලා තවම කවුරුත් දන්නේ නැහැ..අමාරුවෙන් පන්සලේ ඇවිදින ශ්‍යාමි නංගිව දැකල මට බුදු හාමුදුරුවෝ සතර පෙර නිමිති දැකපු විදිහ මතක් උනා.මටත් ජීවිතේ ගැන ඇත්තටම  කලකිරීමක්  ඇති උන නිසා.කොච්චර ලස්සනට හිටපු ශ්‍යාමි නංගිද අද අර වගේ ඉන්නේ? එත් ශ්‍යාමි නංගිගේ ඒ අහිංසක කම  මුණේ  තවමත් එහෙමමයි.මන් ප්‍රර්ථනා  කරනවා ශ්‍යාමි  නංගිට ඉක්මනට නීරෝගී සුව ලැබේවා..! කියල..

Sunday, September 2, 2012

හඳ අතුරුදහන් වෙලා... !!!!!!!!!

යාලුවනේ දන්නවද?අද රෙහානිගේ විශේෂ දිනයක් ලු .ඉතින් රෙහානිට බ්ලොග්  යාලුවෝ  කට්ටිය  මතක් වෙලා ආවේ කේක්   කෑල්ලක් දීල  යන්න.  හිතාගන්න පුළුවනි නේද මොකක්ද  විශේෂත්වය කියල.මට අද ඉස්සෙල්ලම  මතක්  උනේ පන්සල. පන්සල් යන්න බැහැ.උදේ ඉදන් වැස්ස..ගෙදර වැඩ ඉන්න බුදු සාදුට මල් පුජකරලා ප්‍රාර්ථනාවක් කලා.මට මතක්  උනා  මගේ  බ්ලොග් එකට ඉස්සෙල්ල ම  පා තබපු  සඳව. සඳ  ලා  දම්  අහස  ඇල්ලුවට  බට්ටි කෙල්ල  තමයි ඉස්සෙල්ල  ම   ලා දම් අහසට  ගොඩ වැදුනේ.. මට  මතකයි  ඉස්සෙල්ල ම   මට කොමෙන්ට් කලෙත්  බට්ටි.. සඳට  මෙහෙට එන්න පාර  කිවුවේත්   බට්ටි කෙල්ල. මට  මතකයි  බට්ටිගේ වචන. "යනකොට අල්ලගෙන ගිය තුත්තිරි ගහ එනකොට අමතක  වෙන එක වැරදී  " කියල. ඇත්ත බට්ටි අක්කියෝ මුල  අමතක  කරන්න හොඳ නැහැ. මම සඳ ට කියන්නේ  සඳ ඇවිත්  බලල  යනවනම්   ඔයාවත්  මට  අමතක  නැහැ කියල.
                                                        සඳටයි බට්ටි කෙල්ලටයි ගොඩක් පින් ලා දම් අහසට ඇවිත් ඒ දීපු ශක්තිය නිසා තමයි මන් අදටත් බ්ලොග්   ලියමනේ යෙදිල ඉන්නේ.. ඉතින්  එදා පටන් මට කොමෙන්ට් කරලා  මගේ හොඳ නරක අඩු පාඩු හැමදෙයක්ම         කියල දීපු හැම   කෙනෙක්ටම  ස්තුතියි.. ඒ වගේම මගේ  බ්ලොගියට ඇවිත් රහසේම  ගිය අයටත් මගේ  වෙනසක් නැහැ  ඔන්න.   ඒ හැමෝටම   ස්තුතියි. හැමෝටම   පුළුවන්   අද  මගේ   පාටියට  ඇවිත්  කේක් කෑල්ලක්      කාල    යන්න.  
                                                                                       
                               ඔන්න දැන් කේක්..                                                    
                         ෆලුඩාවලට  කැමති අයට... 
            මේවත් තියනවා...                                                                                                                                                                                         
කොහොමද  මගේ  පාටිය...? අඩු පාඩු ඉල්ලගෙන  කන්න බොන්න. ඔන්න  ලැජ්ජවෙන්න  එපා.. තමන්ගේ  ගෙදර  වගේ  තමයි. හි හි... මතකයිනේ  යාළුවො  හැමෝටමයි... හම්මෝ.. මට හොඳටම  මහන්සියි මේවා හදල.. ගිහින් එන්නම්කෝ.. කාල බීල නටල  එහෙම යන්න..!
(අහ් අද රෙහානිගේ birth day ..හොදේ )

Monday, August 20, 2012

ජෑම් පාස් ..

අහ්...කට්ටිය...ඉතින් කොහොමද?මගේ සහෘද  අඩවි ඔක්කොම හොඳින් නේද ? ඔන්න  මම අද කියන්න  යන්නේ අපේ පැත්තේ  අය්යා   කෙනෙකුට   උන   වැඩක්  ගැන.මේකත් ඉතින්  සත්‍ය  කතාවක්  තමයි. මේ  කියන  අය්යා අපි සඳුන්  කියල හඳුන්වමුකෝ. මොකෝ  ඇත්ත  නම කියන එක හරි නැහැනේ.(එයත්  ඉදහිට   මගේ  බ්ලොගිය  පැත්තේ  එන  එකේ)  සඳුන් අය්යා  දැනට අවරුදු 3 කට 4 කට කලින් එයාටම කියල  ත්‍රී විල්  එකක් ගත්තා. ඉතින් මෙයාගේ පන  වගේ රැකගෙන  ඉන්න  මේ  ත්‍රී විල් එකට  දුම් එහෙම අල්ලලා, හඳුන් කුරක් එහෙම  ගහල,  මාර ලස්සනට  ත්‍රීවිල් එක තියන්  හිටියේ. ටික දවසක්  ගිහින්  ගමේ  ත්‍රීවිල්  පාර්ක් එකට  ත්‍රීවිල් එක  දාගෙන හයර් කරන්න  ගත්තා. අපේ  සඳුන්   අය්යත් හිත  හොඳ කොල්ල  නිසා   හයර්  වැහි වැහැල   තිබුනේ.                                                                                                        
                                                                                                                                                                        ටික  දවසක්  යද්දී  සඳුන් අය්යට  අලුත් හයර් එකක්  සෙට්  උනා. ඒක  තමයි    බේකරියක   පාන් සහ අනිත්  කෑම  වර්ග අරගෙන  ගිහින් කඩවල්   වලට  දාන එක.  මේ වැඩේට   එයාට ගෝලයෙකුත්  ලැබුන. හුඟක් දුර  යන්න    තිබුනෙත් නැහැ .ගමේ  අවට  දන්නා කියන  කඩවල් වලට.  ඉතින්  සඳුන්  අය්යත්  හරි කැමැත්තෙන්   වැඩේ බාර   ගත්ත.. ටික  දවසක්   යනකන් වැඩේ   හොදට කරගෙන  ගියා  දෙය්යනේ කියල. පහු  පහු   වෙනකොට   කොහු කොහු  වෙනවා  කියන්නා වගේ  දෙන කෑම වර්ග  වල තියන සුපිරි බව ටික ටික  අඩු  වෙලා  යනවලු.වැඩේ කියන්නේ   කඩ මුන්දලාලිලා   සඳුන්   අය්යගෙන්  බඩු ගන්නේ  බේකරියේ   ඇඳුනුම්   කමට        වඩා   සඳුන්    අය්යාගේ   ඇඳුනුම්  කමට .  ඔහොම   යනකොට කඩේ  මුන්දලාලිලා කියන්න  පටන් අරන්  සඳුන් අය්යට   "දැන් නම්  කෑම සවුත්තුයි කොල්ලෝ,  මුලදී තිබ්බ  වගේ හොඳට නැහැ . " කියල.   සඳුන් අය්යත්  කට කාරය  නිසා  මොනවා  හරි  කියල  ශේප්  එකක්   දාගෙන  ඇවිත්. මොකෝ  ඉතින්  සඳුන්  අය්ය   බේකරියේ  වැඩ     කරන්නේ   නැහැ නේ. එයා යන්නේ  එයාගේ හයර් එක කරගන්නනෙ. කොහොම කොහොම හරි ඔහොම යද්දී  දවසක් එක  මුන්දලාලි කෙනෙක් කියනවලු  "සඳුනා,   මේ මාළු  බනිස් මැද්දේ  ළුණු විතරනේ බන්  කෝ මාළු කියල,   තව කෙනෙක්  කියනවලු  පහුවදා  උදේට  " බනිස් ඉතුරු වුණා..   ආපහු ගෙනියන්න"  කියල , ඔය විදිහට  දැන් හැමදාම මිනිස්සු අනන්  මනං කියනවලු... සඳුන් අය්යටත්  දැන් ඇති වෙලා.  සඳුන් අය්ය  බේකරියේ  අයිති අයට දන්වල තිබුනත්  තත්ත්වය  වෙනස් වෙලා  තිබුනේ නැතිලු.                                                                                                                                                                                                                                                 ඔය විදිහට   දවසක්  සඳුන්  අය්ය උදේම  කඩේකට ගිහින්  පාන් දාන්න. මුන්දලාලිගේ   බැල්මත්   එච්චර හොඳ නැතිලු   ඒ වෙලාවේ. සඳුන් අය්යට  වැඩේ තේරිලා  වාහනෙන්  බහිද්දිම.                                          
     
මුන්දලාලි අද මොනවද දාන්නේ ?
                                                                                                                                                                                                                                                                      
                                                                                                                               මොනවද ඕයි තමුසෙලගෙ කෑම...?                                                                                                                                                                                                                                                                                      ඒවා අරන් ගිය   මිනිස්සු     මට   බනිනවා   කඩේටම  ඇවිත්.. මන්  කොහොමද   වෙළඳාමක්   කරගන්නේ?මීටපස්සේ    මේ  කඩේට  තමුසෙලගෙ    බඩු ඕන  නැහැ.  (මුන්දලාලිට හොඳටම කේන්ති ගිහින්ලු.)              
      
ඇයි මුන්දලාලි මොකද වෙලා තියෙන්නේ?
                                                                                                                                                                                                                                                                                     
                                                                                                                                                         මොකද   වෙලා  තියෙන්නේ? අහන  හැටි විතරක්.. බලනවා   මේ ජෑම්  පාස්   එක    දිහා..   .කෝ   අයිසේ    මේකේ  ජෑම්?     (මුන්දලාලි ජෑම් පාස් එක  දෙකට    කඩල   පෙන්නලා   ඇහුවා.)                                             
                                                                                                                                                           
   
අය්යෝ මුන්දලාලි එකනේ ඕවට ජෑම් පාස් කියන්නේ...